Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να ξέρουμε τους βασικούς στίχους, από τον ύμνο της ελευθερίας… Ωστόσο αυτό το αριστούργημα του Διονυσίου Σολωμού, έχει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον σε όλους τους στίχους του έργου:
Ἡ Διχόνια, ποὺ βαστάει,
ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ,
καθενὸς χαμογελάει,
πάρ᾿ το, λέγοντας, κι ἐσύ.
Κειὸ τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει,
ἔχει ἀλήθεια ὡραῖα θωριά·
μὴν τὸ πιᾶστε, γιατὶ ρίχνει,
εἰσὲ δάκρυα θλιβερά.
Ἀπὸ στόμα ὅπου φθονάει,
παλικάρια, ἂς μὴν ῾πωθῇ,
πῶς τὸ χέρι σας κτυπάει,
τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.
Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους,
τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:
«Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους,
δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά».
Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα·
ὅλο τὸ αἷμα ὁποὺ χυθῇ,
γιὰ θρησκεία καὶ γιὰ πατρίδα,
ὅμοιαν ἔχει τὴν τιμή.
Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε,
γιὰ πατρίδα, γιὰ θρησκειά,
σᾶς ὁρκίζω, ἀγκαλιασθῆτε,
σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά.
Πόσον λείπει, στοχασθῆτε,
πόσο ἀκόμη νὰ παρθῇ,
πάντα ἡ νίκη, ἂν ἑνωθῆτε,
πάντα ἐσᾶς θ᾿ ἀκολουθῇ.
Διονύσιος Σολωμός
